🤩

İçimde ertelediğim mevzular, hayatımda henüz, kendimi kendime, kanıtlamadan sıraya bile alamayacağım meseleler silsilesi, akşamından gayet sağlıklı bir şekilde uyuyup sabahına hasta uyanmak, bir alerjiye yenik düşecek halim yok ya, kaldığım yerden ışıltılı hayatıma devam ediyorum. Ve bu satırları sağım solum takım elbiseli, ciddi giyimli beyaz yakalıların arasında yazıyor olmak, tabi onlar ipad'e yazıyor bense a5 boyut çizgisiz kağıtlara hayır canım saçmalama fakir değilim manuel seviyorum. Gelmesin mi bana bir ciddilik 😅 "Bir yazı kış ettik, bu Kasım dön" dercesine kışın gelmesini bekliyorum, yazı ve sonbaharı güneş varmış gibi selamlayarak bütün esenliklerimle uğurluyorum.

Sonbaharı yolcu ettik, bir yandan kış sevdalısı olup bir yandan da kış burukluğu yaşıyorum. Kış burukluğu evet, her şeye akım keşfedercesine isim koymadan, sorumluluk yüklemeden yapamıyorum. Soğuk havası dışında insanların sabahın köründe güneşi selamlamadan ( bu güneş selamlamasını hangi insan evladı dilime doladıysa neyse) toplu taşımalarda yitip giden gençliğimizle birlikte, güneşin doğuşunu işe giderken karşılıyoruz. Sabahın erken saatleri en verimli saatlerimiz olabilir tamam da, uykumuzun en derin olduğu saatlerde uyanıp binbir telaşla işe gitmeyi kim buldu da normalleştirdi ve biz bunu ne ara sindirebildik? kafamın içindeki o paradoksa düşmeden kaldığım yerden gençliğimi öldürmeye devam ediyorum.

İnsanları gözlemlemeyi, konuşmaktan daha fazla sevdiğim için, o kasvetli sabahlarda insanların gözlerine yansıyan o mutsuzluk, gözlerinin içleri gülmüyor bile çünkü ışık olabilecek her türlü ihtimali ellerinden alındı bu insanların bir de günü en az zararla atlattığında duyduğu o kazanma duygusu, tabi bakan kör değilseniz o endişeli, kasvetli hava gibi o bakışların ardında bambaşka hayatlar olduğunu da görebiliyorsun.

Kafamda kentsel dönüşümler misali, birtakım yıkılışlar ayağa kalkışlar, kendimi toparlayışlar ve aynı hızla yokuş aşağı bırakışlarım, aynı yüzler, aynı bakışlar, aynı yalanlar, bencil olmaya zorlayan şartlar, giderek kendi kabuğuna çekilip düşünmemeye çalışan ancak içten içe çığlık atan insanlar ve çığlıkları duymayan, duysa da önemsemeyen uğultulu kalabalıklar.

Birlikte sessiz kalmanın bile haz verdiği, seni titremeyen bir tren camı gibi dinleyen, başını hafif yana çevirdiğinde bütün güzelliğiyle omzunun üstünden gülümseyen insanların hayatınıza şifa olması dileğiyle. ✨