✨️🧚

İçine dünya kadar umudu,üzüntüyü ve öfkeyi sığdırıp, bu dünya da hiçbir yere sığamayanlar. Kendini kalabalıklar ülkesinde imparatorluk kurduğunu zannederken aslında yalnızlığın pençesine düşenler, çevresi hep insanlarla dolu olup, hiç olanların hüzünlü boşluğu burası. H ep insan, hiç insan.  Bu yüzden dünyayı kendi kafasının içinde yaşayanlar. Kendi kafasındaki dünyada, laf lafı açıp düşünceleriyle başını ağrıtanlar, ortada fiziksel bir şey yok ama düşüncelerin zihninde dönerken içeri de bir şeyler devirdiğini hissedenler.  "Kafamın içini göstereyim anılar dirilsin, buralar hayal ettiğimden daha büyük zekiyim bilirsin" sözü kafasının içinde çalanlar, nereye gittiğini bilmeden kalkıp gidemediği yerlere dalıp gidenler, saatlerce kordon boyu yürüyenler yine de içsel varoluş meselelerini halledemeyenler, kafasının içinde kendisini duvardan duvara vuran seslere sarılacak şefkati yitirenler, tek bir güzel gün için ömür boyu mücadele edenler. Onca yılını vererek ışıl ışıl parlattığı...

Konfor alanından çıktığında, karşında seni bekleyen her türlü ihtimale kendini hazırlıyorsun. Kaçıp sığındığın yerlerde belki de özgürleşiyorsun , çünkü buna ihtiyacın var. Konfor alanı, çoğumuzda bu metafor tehlikeyi, kaçışı, insanların arasına karışıp kaybolmayı, kısa süreli de olsa kendi hayatınızın merkezinden çıkarak, kendinizi arka plana atarak diğer hayatlarında varlığına karışmak tüm bunlar belki de küçük adımlar ama bu farkındalığına bir yenisini ekliyorsun. İnsanların arasına karıştın, kendini kendine ispatladın, kendinin en iyi ve yeni formuyla topluma kazandırdın. Doğumundan, büyümene, erişkinlikten yetişkinliğe, iş hayatına kadar bir sürü insan tanıdın, insanların arasına karıştın binevi network oluşturdun :) İyi ya da kötü bugün olmuş olduğun insana, katkıda bulunan, kısacası kendini keşfetme imkanı bulmuş, yeni vizyonlu farkındalıklarla seni sen yapan insanlar. Evet, başardın ful aktif ve sosyallikte çıtayı yükselttin artık, kendini tebrik etmenin vakti geldi (!) Uzun za...

Kendi içinde tutmayan dilekleri usanmadan dilediğin gibi, bu zamana kadar yaşanmış bir sürü güzel hikayenin bazen baş kahramanı, bazen de yan rolünde olduğun gibi içindeki o umut bahçesinin hiç solmamasını, doluya kurban gitmemesini diliyorum. Bu dünyada var olan her şey bir bana fazlaydı sanki.  "Zaten herkes sığdı biz sığmadık dünyaya"  İdeallerim, hedeflerim, hayallerime tutunabilmeyi sağlayan her şey bir ipe bağlıymış da, ip kopmuş gibi hissediyorum. İçimde bir yerlerde oluşan o boşluk, hak ettiğim şeyler sanki bir lütufmuş edasıyla, insanın aklı ve iradesiyle dalga geçer gibi sunuluyor. Ve daha da derinlere inen o gergin ipin kopmasıyla son buluyor. Ne diyorlardı "kısa olan ip değil, derin olan kuyudur" buradan da ana fikri çıkardığımıza göre, birtakım ilham perileri ortaya çıkmalı bence. "Işıltıma zeval gelmesin" anlayışıyla "Positive vibe energy" yaymaya geldim. Sonra işte, diyorum ki doğdu güneşim. Hoş, son birkaç sene de hayatıma dair al...

Kaçıp sığındığın yerde özgürleşmen dileğiyle, özgürlüğe adanmış bir ömrünü koca bir boşlukta yitip gitmemesi dileğiyle, Birilerinin kafasında yarattığı dramlarla dolu dünyasını sana yansıtarak enerjini çalmalarına izin vermemen dileğiyle, Hayatın sadece problemlerden ibaret olduğunu düşünenleri anlamaya çalışmak, zorunda kendini bırakmaman dileğiyle, Hayatın iyi ya da kötü birçok güzelliği taşıdığını, her insana bir şekilde gülümsediğini anlamayanlarla boşuna uğraşmaman dileğiyle, Sadece sorunlarını dile getiren, yaşadığı onca güzelliği yok sayan insanlardan uzak durman dileğiyle, Yüzüne bile bakmayan bir resim için, ömrünün en güzel çağlarını heba etmemen dileğiyle, Dünyada hiçbir şeyi bilmeden, görmeden saf ve temiz kalmaktan daha güzel bir şey varsa o da her şeyi bilmek, görmek ama tercih etmemek, farkında olmak anlamak ama seçim yapmak, kendini daha iyi hissedebileceğin seçimlerin olması dileğiyle, Onca yılını vererek ışıl ışıl parlattığın zihnini ve kalbini kimse için karartıp sön...

Ansızın gelen, ani kararlar, kendi içinde hem kendini hem de başkalarını cezalandırdığını zannederken cezalandırdığın şeyin aslında kendine inşa ettiğin duvarların altında kalmaktan korkuyor oluşunu fark etmekte bir aydınlanmadır aslında. Kendi kendine bahaneler silsilesiyle yorulmadan yüzleşmenin vakti geldi bence. Hayatının belli döneminde  bugünkü olmuş olduğun insana, katkıda bulunan insanlar, iyi ya da kötü izler bırakılmış olsa da yoğun bir şekilde düşünmeden edemediğin ama ulaşmak istemediğin o insanlar. Evet tam da bu insanların yoğunluklarını hissediyor oluşum 10 aydır kendimi bir türlü ait hissedemediğim o malum şehre kaç yüz km uzaklara götürdü. Uzun zamandır gelmediğin yerlere geldiğine değmesini istiyor insan. Doğduğun büyüdüğün yerden elin dolu ayrılarak yetişkinliğine adım atmak istiyor da olabilirim. Bir değişim bir radikal varoluş çabası beklentisi içerisinde iç açıcı haberler almış olamasam da bazı şeyleri kabullenmiş bir şekilde o şehirde bırakarak hayatıma devam...