✨️🧚

Klişelerle başlayan, kariyerini-geleceğini inşaa etme döngüsü. Klişeden kastım, sayısal olgulardan ibaret sorular çarmığı. "5 yıl sonra kendini nerede görmek istersin? 10 yıla kendi işinin patronu, ekonomik refahı yüksek beyaz yakalılardan biri olabilecek misin?" vb. ardı arkası kesilmeyecek bir sürü sorular... Heveslerimin, ideallerimin yıkılış yolunda olması, insanın kendi kendisinden kopmasına,kaybolmuş hissetmeme, yaşamsal isteklerimi sınırlayarak hayattan ne istediğimi bilmemeye hatta amaç-yön duygusunu kaybetmiş pusulamın kayışı kaymış hissiyatı oluşturuyor. Birden bire sarsılmıyor tabi bu temel.Hevesle şekillendirmeye çalıştığım geleceğimi, nasıl bir anda umutsuz ve mutsuzlukla gittiğim yola dönüşüyor oynat bakalım.  5 yıl önceki yaptıklarım; okuduğum kitaplar,izlediğim diziler,geliştirmeye çalıştığım yabancı dil sürecim, yol gösterenim olmamasına rağmen gerek deneme yanılma, gerek gelişine aldığım ani kararlar, ödün verdiğim hobilerim, ve insanlarla vakit geçirmek ye...

İçimde ertelediğim mevzular, hayatımda henüz, kendimi kendime, kanıtlamadan sıraya bile alamayacağım meseleler silsilesi, akşamından gayet sağlıklı bir şekilde uyuyup sabahına hasta uyanmak, bir alerjiye yenik düşecek halim yok ya, kaldığım yerden ışıltılı hayatıma devam ediyorum. Ve bu satırları sağım solum takım elbiseli, ciddi giyimli beyaz yakalıların arasında yazıyor olmak, tabi onlar ipad'e yazıyor bense a5 boyut çizgisiz kağıtlara hayır canım saçmalama fakir değilim manuel seviyorum. Gelmesin mi bana bir ciddilik 😅 "Bir yazı kış ettik, bu Kasım dön" dercesine kışın gelmesini bekliyorum, yazı ve sonbaharı güneş varmış gibi selamlayarak bütün esenliklerimle uğurluyorum. Sonbaharı yolcu ettik, bir yandan kış sevdalısı olup bir yandan da kış burukluğu yaşıyorum. Kış burukluğu evet, her şeye akım keşfedercesine isim koymadan, sorumluluk yüklemeden yapamıyorum. Soğuk havası dışında insanların sabahın köründe güneşi selamlamadan ( bu güneş selamlamasını hangi insan evlad...

Birkaç gece önce (retro,metro, cart curt ne varsa) bilinçaltımın bana oyunlar oynadığı ve beni çok düşündüren bir rü ya gördüm. Uyanıp, kendime geldiğimde, telefonu elime aldım. Normal şartlar altında sanki bilinçaltımın oynadığı oyunlar insanların çok umrundaymış gibi, rüyamda olan biteni yazmaya başlamadan zihnimde bir pencere açıldı. Milletin yaşadığı an’a kendi gündemimi havadan bırakmak. Ne kadar umurlarında olabilir ki? Benim gördüğüm rüyanın beni bu kadar etkilediği vs. bir de bunları birilerine anlatma ihtiyacı duyarak ya da anlattığımı varsayarak normalleştirmeye çalışıyorum.  Gün içinde telefonuma sayısız dert, mutluluk, fikir, soru, kaygı, komiklik yağıyor. Yürüyüşe çıktım mesela, güneşli bir gün. Keyfim yerinde, kuş sesleri, sonbahar rüzgarı, zihnim başlamış akıtmaya meselelerini dinliyorum, düşünüyorum. Derken hop gökyüzünden bir soru düşüyor önüme. Cevaplayamadan başka bir problem. Çözmek için neler yapabiliriz bakayım diyemeden hop komikli video derken annemin aç mıs...

Hevesle başladığımız dönüm noktalarımız vardır. Biliriz ki bu "dönüm noktaları" kelimenin tam anlamıyla bende çağrıştırdığı etki; heves, yeni hayat, hayatımı yönlendirebileceğim iyi-kötü tüm gelişmeler, yüzünün ışıltısıyla kalbinin güzelliği paralel olan insanlar. (İtiraf: Bunu en çok 2018'de yaşamıştım, hatta tweet bile atmışım, 2018 iyi insanları tanıma senesi olsun diye)  Dönüm noktaları; yeni okul,yeni iş, yeni şehir ve temiz olan tüm güzel şeylerin yansıması gibi. Duş sonrası yapılan özbakımlar, sonrasında yeni nevresim ve çarşafla uyumak gibi. Yorgun argın eve geldiğinizde, yarınlar yokmuşçasına temizlik yaptığınız haftasonları hiç olmadı mı? Temizlikten sonra etrafa bakıp "ne güzel temizlemişim, yeni gibi oldu evim" hissiyatı hiç yankılanmadı mı? Keşke, ev kirlendiğinde evi temizlemek yerine evi komple değiştirsek, yeni ev alsak.(!) Türkiye şartlarında ev,telefon almak için bile kredi çekmek hayal gibi oldu. Kredi alsan, kalan ömrünü borç ödemekle geçir...