✨️🧚

(11.07.2024) İstemeden de olsa kendimi sürekli bir yarışta buluyorum.Daha başarılı olanlarla,daha güzel olanlarla, daha çok sevilenlerle, hayatın hakkını vererek yaşayanlarla bir yarışın içindeyim sanki geride kaldığımı hissettiğimde gözümün önündekiler şu an sahip olduklarım, yaptıklarım gittikçe küçülüyor, insanların hayatlarından sadece göstermek istediklerini gördüğümü bildiğim halde, dışarıdan gördüğüm hayatlar kusursuz geliyor. Hayatın yapılacaklar listesine zamanı geldiğinde atamadığım her bir tik omuzlarıma yük olmaya başlıyor. Hayatın en büyük yanı yanılsaması işte bu bazen unutuyorum ama biliyorum ki herkesin yolu ayrı, kendi yolunda yürürken geç veya geride kalmıyorum. Sahibi olmadığım şeylerin özlemini çekmeden bir hayat yaşayabilmek en büyük dileğim. Sosyal izolasyon şemamı yıkma konusunda ilerleme kaydettiğimi ve daha sağlam bağlar kurduğumu hissediyorum.Kadersel anlamda ince bir dönüm noktasındaymışım gibi, neden yalnızım?Etrafımda neden kimse yok? Neden sürdürülebilir ...

Kendinde bir şeyleri değiştirdiğinde ve değişim sürecinin hayat boyu devam edebileceğini idrak ettiğinde, aynı döngüde kalmayı, yerinde saymayı potansiyelin için kayıp olarak görüyorsun. Alman gereken dersi alana kadar aynı döngüde kalmayı reddediyor ve potansiyelini boşa harcamayı kabul etmiyorsun. Hak ettiğin hayatı inşa edebilmek için yola koyuluyorsun. Bu yolda hayatın genel olarak kendi halinde, sakin bir şekilde ilerlese de değişimi kabul ediyorsun. Sonuçta kimseye hayat boyu aynı kişi olarak kalma, anlayışlı olma gibi bir borcun yok. Hiçbir dönüm noktanı paylaşmayan, birlikte anı biriktirmekten aciz, sınır çizip anlayışlı olmayı reddettiğinde iletişimi bir lütuf gibi görenlere hele hiç borcun yok. "Sınırların sana arkadaşlarını ya da aile üyelerini kaybettirmez, sınırların sana hayatındaki duygusal istismarcıları, ben merkezci narsistleri kaybettirir. Sağlıklı sınırlara sahip olmak, insanlara "hayır" diyebilmenin çok ötesinde." "Son bir kez yüzleşsem ya ...