✨️🧚

  Klişelerin anlam kazandığı yaşlardayım.26 yaş, 30 yaşa daha yakın 20 yaşa daha uzak.Herhangi bir hayat deneyimi açısından dolu dolu 26 yaşımı dolduracak tecrübeye sahip olduğumu düşünmüyorum.Hala çocuksu yanımı yaşatabildiğimi o naifliği sürdürdüğümü ve çocuksu yanımla koyu bir sohbete dalınca insan hiç yaşlanmıyor aydınlanması yaşatıyorum kendime, belki de hayata geç kalmışlık hissini bu şekilde kamufle ediyorumdur.Kime göre, neye göre geç kalıyoruz ki parmak izi misali herkesin döngüsü, gittiği yolu farklı şu an ki olduğum yerin tadını çıkarıyor musun? Bazı durumların içine girmeden önce değişmemiz ve dönüşmemiz gerekiyor.Elinden geleni yaptıktan sonra hayatın senin için yapacaklarını izlemek kadar mütiş bir şey yok. Klişelerin anlam kazanması yetişkinlik hayatına alışma sürecini tamamlamış.Hayatında az da olsa belirsizlikler netliğe kavuşmuştur."Değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir" klişesiyle biraz derine indiğimizde, değişimin olduğu her yerde insan dediğimiz sosya...

Kendimi gerçekleştirme yolunda ilerlerken artık kontrol edemeyeceğim şeyleri de kabullenme safhasındayım . Bunlara onaylanma ihtiyacı,kabul görme ve öfkemi de dahil edebilirim. Bazı şeyler bizim elimizde olamıyor. Kontrol edemediğim şeylere anlam yüklemeyi bıraktım.Binevi bana ait olanın radikal sorumluluğunu üstleniyorum ve kontrol edemediklerimi geride bırakıyorum.Mesela, başkalarının zihninde var olan versiyonundan sorumlu olmamak, kimsenin hayatınla ilgili aldığın şahsi kararlar ile ilgili beklentilerini karşılamaktan sorumlu olmamak, kendilerine yardım etmeye istekli olmayan kişilerde gördüğün yaraları iyileştirmekten sorumlu olmamak, kendi yolunda ilerlerken başkalarının hayal kırıklığına uğramasından sorumlu olmamak, başkalarının senin sınırlarına ve "hayır"larına verdiği tepkilerden sorumlu olmamak. Kimse bir başkasının çocukluk travmalarıyla, olmamışlığıyla, öfkesiyle uğraşmak zorunda değil. Darıldığında ve başarısızlığı hissettiğinde toparlanması çok zor olmasıyla ...