REZİLYANS

Kendimi gerçekleştirme yolunda ilerlerken artık kontrol edemeyeceğim şeyleri de kabullenme safhasındayım.Bunlara onaylanma ihtiyacı,kabul görme ve öfkemi de dahil edebilirim. Bazı şeyler bizim elimizde olamıyor. Kontrol edemediğim şeylere anlam yüklemeyi bıraktım.Binevi bana ait olanın radikal sorumluluğunu üstleniyorum ve kontrol edemediklerimi geride bırakıyorum.Mesela, başkalarının zihninde var olan versiyonundan sorumlu olmamak, kimsenin hayatınla ilgili aldığın şahsi kararlar ile ilgili beklentilerini karşılamaktan sorumlu olmamak, kendilerine yardım etmeye istekli olmayan kişilerde gördüğün yaraları iyileştirmekten sorumlu olmamak, kendi yolunda ilerlerken başkalarının hayal kırıklığına uğramasından sorumlu olmamak, başkalarının senin sınırlarına ve "hayır"larına verdiği tepkilerden sorumlu olmamak. Kimse bir başkasının çocukluk travmalarıyla, olmamışlığıyla, öfkesiyle uğraşmak zorunda değil.

Darıldığında ve başarısızlığı hissettiğinde toparlanması çok zor olmasıyla birlikte nereden kırılırsak kırılalım "kurban" ı oynamak insana daha kolay geliyor. Çaresiz olduğu için değil, ürettiği çareler yeterli olmadığı için daha çok çabalamak yerine kabule geçiyor ve bu kabullenme bir noktadan sonra kafamızda dolaşan haddinden fazla süredir bizi meşgul eden bir olayı sürekli insanlara anlatarak anlamlandırmaya çalışarak, kendimi kandırdığımı ve üzdüğüm gerçeğiyle yüzleştirdi. İnsan her kararıyla kendisini ve kendi ışıltısını yaratıyor.Kurban rolüne bürünmek ve tümüyle çaresiz olduğumuza inanmak aslında bir seçim. Kontrol edebileceklerimize odaklanmak ve hayatın içinde mücadeleye devam etmek ise bir başka seçim. Önemli olan zorlandığımızda, kontrolümüz dışındaki olaylar bizi yıprattığında hala kontrolümüzde olan faktörler olduğunu mümkün olduğunca anımsamak ve birbirimize anımsatmak.Nihayetine ne yapacağımızı seçemesek bile onu nasıl yapacağımız bizim elimizde. Şikayet ederek mi biraz daha keyifli hale getirerek mi? 

Öfkelisin, var olan düzende öfkenin sebebi adaletsiz olan düzene mi? Her şeyi daha da sınıfsal formata dönüştürerek sözde fırsat eşitliğinin tamamen kaybolması mı? Tabi bunun sosyal formu olan bazen dünya üzerinde kötü hikayesi bir onlarmış da geri kalan herkes bu öfkenin muhattabıymış gibi davrananlara mı?  İnanıyorum o yokuşu düzlüğe indirecek o iç huzuru bulacağız. 

(Herhangi bir ülke sorununu dahil etmiyorum,TR'nin kendisi zaten kronikleşmiş öfke sebebi her neyse)

Dünyanın en saçma cümlesi “öfkemi kontrol edemedim, kusura bakma” cümlesidir. Aynı öfkeyi patronun veya zorba birinin karşısında nasıl kontrol ediyorsun? O öfkemi kontrol edemedim değil, “kendimde bunu sana yapabilecek kredi gördüm” demektir.Biraz da kendi öfkeme kulak vereyim, tam anlamıyla potansiyelimi ortaya koyamadığım her şeyden öfke duyuyorum.Daha iyisini yapacakken, potansiyelimin altında kalmaya razı olmayı gururuma yediremiyorum. Belki de rekabet etmekten yorgun düşmüş bu bedenim Everest'den boşluğa süzülüyordur.(Everest: Potansiyelin metaforudur) Bu öfke, içimde biriken enerjinin, ifade edilemeyen yeteneklerin ve gerçekleşmeyen hayallerin bir yansıması gibi. Bazen bu öfke, beni harekete geçirmeye çalışırken, bazen de beni durdurup daha fazla hüsrana sürüklüyor. Her fırsatı değerlendiremeyişim, her hedefe ulaşamayışım, içimde bir yara gibi büyüyor.Kendimi bazen bir kafeste sıkışıp kalmış gibi hissediyorum. Dışarıda geniş bir dünya varken, ben o dünyanın parçası olamıyormuşum gibi. Öfkemin kaynağını anlamaya çalışıyorum. Belki de bu öfke, bir şeyleri değiştirme arzusunun bir yansımasıdır.İçimdeki potansiyelin farkında olmak, ama onu hayata geçirememek, bu duyguyu besliyor.Kendimle yüzleşmek zorunda kalıyorum. Her başarısızlıkta, her kaçırılan fırsatta, kendime daha da yakından bakmak zorunda kalıyorum. Bu yüzleşme, bazen yıkıcı olabiliyor ama en çok bu anlarda kendimi gerçekten tanıyorum. Bu süreç, içsel dönüşümümün ve büyümenin bir parçası rezilyans gerçeğine evrilmesidir.

"Potansiyelini bilen ve bunu hayata geçiremeyen, varoluşu kısıtlanan her birey, kırgın ve öfkelidir. Çünkü insan; yaşama ihtimali olup yaşayamadığı her şey için kırgın, var etme ihtimali olup var edemediği her şey için de öfkelidir. - Tunç TATAKER"