İstemeden de olsa kendimi sürekli bir yarışta buluyorum.Daha başarılı olanlarla,daha güzel olanlarla, daha çok sevilenlerle, hayatın hakkını vererek yaşayanlarla bir yarışın içindeyim sanki geride kaldığımı hissettiğimde gözümün önündekiler şu an sahip olduklarım, yaptıklarım gittikçe küçülüyor, insanların hayatlarından sadece göstermek istediklerini gördüğümü bildiğim halde, dışarıdan gördüğüm hayatlar kusursuz geliyor. Hayatın yapılacaklar listesine zamanı geldiğinde atamadığım her bir tik omuzlarıma yük olmaya başlıyor. Hayatın en büyük yanı yanılsaması işte bu bazen unutuyorum ama biliyorum ki herkesin yolu ayrı, kendi yolunda yürürken geç veya geride kalmıyorum.Sahibi olmadığım şeylerin özlemini çekmeden bir hayat yaşayabilmek en büyük dileğim.
Sosyal izolasyon şemamı yıkma konusunda ilerleme kaydettiğimi ve daha sağlam bağlar kurduğumu hissediyorum.Kadersel anlamda ince bir dönüm noktasındaymışım gibi, neden yalnızım?Etrafımda neden kimse yok? Neden sürdürülebilir bağlar kuramıyorum? Arkadaşlık anlamında sürekli, diğer insanların başkalarıyla kurduğu arkadaşlıkları sürekli kıyaslar haldeydim.Çok imrenirdim mesela, spontan bir şekilde arkadaşlarıyla görüşebilen insanlara, o dönemlerde tabiki hayat koşulları, hayat telaşımız farklıydı haftalar öncesinden plan yapardık, görüşme gününe geldiğinde sürekli bir şeyler çıkar iptal olurdu ya da tam anlamıyla organize olamadığımız için denk getiremezdik birbirimizi.Sürekli iptal olan planlar, yalnızlık duygumu daha da izolasyon ve duygusal yoksunluğumu beraberinde getirdi.Kendime acıyordum.Her yerde yalnızsın.Kalabalıklar içerisinde yalnızsın, birkaç yerde yalnız olduğumu farkeden insanların sürekli "seni de sürekli tek görüyoruz,neden arkadaşın yok" söylemleri daha da içime itiyordu.
Bugün ise dönüp baktığımda, kendime acımaktan vazgeçip, zamanında "kimseye ihtiyaç duymayacak hale gelene kadar yalnız kaldığım zamanlar olsa da" o zamanlarda kendimle sağlıklı ilişki kurma çabalarımın meyvelerini topladığımı hissediyorum.Her şeyden önce ışıltım yeter, bir noktadan sonra kendime nereye kadar acımalı illa ki motivasyonumu geri kazanacağım nokta olacaktı, en dipte olunca gidecek başka neresi kalacaktı ki?
Ergenliğimde çok severek izlediğim diziler ve filmlerdeki karakterler her zaman yetişkin hayatlarını başrol olarak yaşıyorlardı.Hepsi benden en az 10 yaş büyük olduğu için o yaşlarıma geldiğimde benim hayatımda onlarınkine benzer her gün unutulmaz şeyler yaşarım sanıyordum ama gelin görün ki şu an onlarla aynı yaşta olmama rağmen hayatım bir dizi,film gibi her gün birbirinden farklı hikayelerle dolu değil, hayatımı boş geçirmekten korktuğum için kendime edindiğim dertlerle çoğu zaman rutinlerimin dışına çıkmadan yaşasam da 17 yaşındaki halim şu halimi görse eminim ki çok mutlu olurdu. Yaşadıklarımızla beklentilerimizin örtüşmezliği hayatımızın başrolü olmasına engel değil. Hayatımıza yeni günler ekleyemeyiz ama günlerimize hayat ekleyebiliriz.
"Her alanda ve anlamda baskılanan, birey ve kendi olmasına izin verilmeyen kişi; var olamamanın öfkesini dedikodu yaparak, aşağılayarak, rencide ederek, küfrederek, iftira atarak ve gücünün yettiğine zorbalık yaparak, gücünün yetmediğine de güler yüzlü bir şekilde boşaltacaktır. -TUNÇ TATAKER"
Yorumlar
Yorum Gönder