Özgürlüğe Adanmış Bir Ömür

Sanki hep, ulaşabilmek için uzaktan bakıp iç çektiklerimin dışında kalacağım. Sanki hep iç çekişler birikintisi olacağım. Hiçbir şeyin yolunda gitmediği zamanlarda ağlayacak bir kişinin bile olmaması ikinci bir ağlama sebebidir. Hem herkesin koştuğu ilk kişisin, hem de en çok yalnız bırakılan ama halledersin ben böyle inandım. 

"Her şey, herkes senden bıkabilir ve seni bırakabilir ama kariyerin asla" ideallerim, hedeflerim, hayallerime tutunabilmeyi sağlayan o hayat mottosu. Geleceğimi bunun üzerine inşa ediyorum desem yalan olmaz. Ama bir şeyler ters gitti yapmak istediklerim, yaptıklarıma o kadar uzak hissediyorum ki kendimi , eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, kimseyi merak etmiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. Belki diyorum kendimle kalmak, bir şeylere iyi gelebilir toparlayabilirim o gücü bulabilirim diyorum ama kendimi de bulamıyorum.

Yetişkin bir birey olmanın getirdiği şeylerin başında ,kolumu kaldıracak enerjim ve moral-motivasyonum olmadığında ,diğer yandan devam eden hayatımın bir ödülüymüş gibi üretken olmaya devam ediyor oluşum ve kendi hayatımı düzenlemem gereken ZORUNDALIKLARIN var olması. Çünkü biliyorum ben yapmazsam, kimse yapmaz. Yaklaşık 10 aydır 2+1 evde tek yaşayarak, aileden özgürleştiğimi sanan bana , babamın 15-16 yıllık işyerinden tüm düzenini İzmir'e taşıması şoku , bir noktada aileden özgürleştiğimi sanan ben , hayat ben başka planlar yaparken başıma gelenlerdir sözünü hatırlattı. 

Aileden özgürleşmek, geçmişteki toksik halinden özgürleşmek, bağının nasıl koptuğunu anlayamadığın insanlardan özgürleşmek, eski anılarından özgürleşmek… “Özgürlük” işte herkes için tüm mesele bu. Kalıpları yıkmak, affedici ama aynı zamanda kendi kurtarıcımız olmak.

İnsan 3 noktada sınandığında değişebilir. Sayısal değer vererek bir şeyleri kategorize etmiyorum kesinlikle ama farkettiğim bu 3 şeyle sınandığımda sanki değişmeyen tek şey değişimin kendisiymiş gibi değiştiğimi ve geliştiğimi düşünüyorum. Bu 3 şey kırıldığında, darıldığında ve başarısızlığı hissettiğinde toparlanması çok zor olmasıyla birlikte nereden kırılırsak kırılalım ‘kurban’ ı oynamak insana daha kolay geliyor. Çaresiz olduğu için değil, ürettiği çareler yeterli olmadığı için daha çok çabalamak yerine kabule geçiyor ve bu kabullenme bir noktadan sonra kafamızda dolaşan haddinden fazla süredir bizi meşgul eden bir olayı sürekli insanlara anlatarak anlamlandırmaya çalışarak, kendimi kandırdığımı ve üzdüğüm gerçeğiyle yüzleştirdi. Son zamanlarda kendime kazandırdığım farkındalık bu yönde. İnsan her kararıyla kendisini ve kendi ışıltısını yaratıyor.

Nasıl daha iyi yaşayacağınız, neleri hayatınızdan çıkarmak için veya neleri hayatınıza sokmak için eylem ve cesaret göstereceğiniz size kalmış. Daha iyi yaşamak için birinden, bir düşünce kalıbından veya bir takıntıdan kurtulmanın daha da mümkün olduğu zamanlarımızın olması dileğiyle. Fakat bu toksik hayattan kendinizi kurtaracak cesaretiniz var mı? Asıl soru bu. Özgürlük, cesaret ve eylemle somutlaştırılan bir kavramdır. Okuyan herkese şifa olsun.