PARILDAMAYI ÖĞRETİYORUM

Kendime temas ettiğim bir yerden yazıyorum.Bu bir dökülme değil; bu bir ayar çekme hali. Kendime, hayata ve beklenti kavramına. İş arama sürecimin göz dolduran o günleri biraz erken geldi bu sefer. 25 gündür iş arama sürecim bu sefer bir öncekinden daha stratejik şekilde ilerliyor. Henüz telefonum çalmadı ama olsun.Şu anda “neden olmuyor?” noktasında değilim; “olan şeyler beni neden tatmin etmiyor?” eşiğindeyim. Bu iki yer aynı değil.Telefonun çalmamasını inkar etmiyorum ama buna kimlik anlamı yüklemiyorum. Eskiden “seçilmedim = yeterli değilim” denklemi kuran biri olarak, şimdi “henüz temas etmedi” diyebiliyorum.Bu sefer o ışıklı ve güzel günlere yakın olduğumu biliyorum. 

Başıma gelen iyi kötü tüm anılarımı kendimi kurban ya da mağdur bir yerden çıkarımlar yapmadığımı söylemeliyim. Artık kamu spotu gibi bir şey oldu bu. Hep iyi olmak, iyi olmanın sınırlarını koruyamadığımı düşünüyorum. İyiyim ama tercih edilmiyorum. İyi çalışıyorum ama başarılı olamıyorum. Hayatımın bir sonraki bölümünün heyecanıyla yanıp tutuşurken uğruna fedakarlık yaptığım o evre bu muydu? Yani bu kadar mıydı? Ne oldu şimdi bu da oldu. Hep daha fazla. Daha fazla olanın gözümdeki o mükemmelliğini anlatamam. 

“İyiyim ama tercih edilmiyorum” cümlesi her şeyin merkezi. Çünkü burada ilk defa şunu görüyorum: İyi olmak piyasa değeri olan bir şey değil; bir karakter niteliği. Tercih edilmek ise çoğu zaman bağlam, zamanlama ve çıkar matematiği. İyi olmak beni otomatik olarak seçilen yapmıyor ama kötü olmamak beni kendimle kalabilir yapıyor.

İnsani ve ahlaki değerler açısından hiç de mütevazı olamayacağım şekilde kendimi iyi yetiştirdiğimi düşünüyorum. Fark ettiyseniz "yetiştirdiğim" diyorum. Bir nevi kendi kendimin ebeveyni ya da çocukken ihtiyaç duyduğum o yetişkinin artık direksiyonun tamamen bende olduğunu yaşayarak öğreniyorum. İyi yetiştirmişim kendimi.Beni yetiştiren ebeveynlerime karşı herhangi bir suçlama ya da öfkem yok. Çünkü kendimi yetiştirecek o sorumluluğu kimsenin vicdanına ya da iyi olma haline bırakmamışım. Yetişkinlikte ise etrafını birden evli, çocuklu insanlar sardığı için onların çocuklarına tutumları, olmuş oldukları ebeveynlik halini iyi sahiplenmeleri, daha sayısız destekleyici örneklerle aslında ben de o çocukların yaşındayken ne kadar yanlış ve eksik yetiştirildiğimi fark ediyorum. 

“Kendimi yetiştirdim” dediğim yer bir övgü değil, bir hayatta kalma becerisinin kabulü. Kimseyi suçlamadan, boşlukları romantize etmeden “biri yapmadı, ben yaptım” diyebilmek bu aynı zamanda şunu da kabul etmek demek: Artık kimseye borçlu değilim, ama kimseyi kurtarmak zorunda da değilim. İyi olmaktan vazgeçmedim ama iyi olmanın otomatik olarak karşılık göreceğine olan inancımı kaybettim. Çünkü bu, dünyaya dair kurduğun ahlaki sözleşmenin tek taraflı feshi gibi bir şey. 

Sessiz, sakin, içine kapanık geçen çocukluk dönemlerine yetişkinlikte bu versiyon görünmez modele dönüşüyor. Sessiz ve içine kapanık insanların gözlem ve analiz etme yeteneğini çok da hafife almayın derim.Çocuklukta sessiz olanların yetişkinlikte kelimelere tutunması tesadüf değil. Yazmak benim için bir ifade biçimi değil; bir var olma hâli. O yüzden “ne zaman yaşayacağım?” sorusu aslında “ne zaman kelimelerin dışına taşacağım?” sorusu. Kendi iç adaletimi sorguladığım zamanlardayım. Kimse sınanmadığı günahın masumu olmadığı gibi, kimse yaşattığını yaşamadan ölmesin istiyorum. Aynı döngülerden o kadar bıktım ki istediğim şeylerin bile bana çok şey istiyormuşum gibi hissettirmesinden, sürekli yürüyen su damlası gibi gözlerimi doldurmaktan, ben ne zaman izlemeye değil de yaşıyormuşum gibi hissedeceğim.

"Sabır, yanlış sistemlerde erdem değildir.

Sadece sessiz bir gecikmedir."